تو آن یاس سپیدی را می مانی که پیراهن اقاقی ات عطر همیشگی بودن را در سراسر وجودم پراکنده است. دست هایت آینه های تلاش و خلوص اند. سپیدترین حکمت از زبان تو بر می آید و سراچه ی ذهنم را مطرّا و مطهّر و معطّر و منوّر می کند.
من نام تو را به سینه حک خواهم کرد
بر خلق جهان به صد زبان خواهم گفت
|
+| نوشته شده توسط آتبین محبتی در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 | موضوع: |
